~.''. H@ruZ@mE .".~

         วันศุกร์ที่ผ่านมา อ๊อชวนไปกินบุฟเฟ่ห์เค้กที่ Novotel เนื่องจากเลิกเร็วมากมาย
ก่อนไปก็โซ๊ยก๋วยเตี๋ยวไปก่อนชามนึง  แล้วก็นั่งรถลิ้งไปสุขุมวิท 33 นั่งกินเค้ก  อยากจะ
บอกว่าเป็นอะไรที่ไม่คุ้มเลย สำหรับการกินวันนี้ เพราะกินเค้กไปได้ประมาน 3 ชิ้นครึ่งเอง
แล้วก็กินไอวุ้นๆไป 2 -3 ถ้วย เป็นการกินที่ไม่คุ้มสุดๆเลย เสียไป 200 บาท เหอๆ

          จากนั้นก็ไปสยาม เนื่องจากโทรชวนลีน่าให้มาเจอกัน  ที่ BTS พร้อมพงษ์ ทั้งๆที่
น่า มันนั่งไปลงสยามได้เลย ดันต้องวกมาที่พร้อมพงษ์ เท่านั้น ยังไม่พอ ลีน่าชวนดูหนัง แล้ว
ยังเป็นอาเสี่ย เลี้ยงเราหนังอีก  สรุปแล้ว เรานี่เป็นเพื่อนที่แสนดีเหลือเกิน ดีจนไม่มีใครจะ
เอามาเทียบได้อีกแล้ว 555+ 

           แต่หนังเราจองไว้รอบ 6 โมงเย็น เลยไม่มีอะไรทำ   โทรชวนชาวบ้านมานัดเจอกัน
วันนี้ก็เลยเป็นวันที่ใช้ตังค์กับโทรศัพท์ไปเยอะ สรุปแล้วคนที่ว่างมีคนเดียวฟิวส์นั่นเอง เจอกัน
เฉยๆไม่พอ  ฟิวส์เป็นป๋า เลี้ยง Fuji เราอีก ทั้งๆที่อิ่มโคตรอะ  แต่ฟิวก็ยังจะเลี้ยง ทำเอาเรากิน
ได้นิดเดียว ลยโทรไปลากบีที่ไม่ว่างให้ว่าง แล้วมานั่งกินกัน อยากจะบอกว่า  ฟิวทำเอาเรารู้สึก
ผิดเลย   คือโทรไปแค่อยากเจออะ แล้วก็งานที่ช่วยทำก็แค่อยากทำ  ไม่ได้คิดว่า ที่เราทำไป
เพื่อให้แกเลี้ยงตอบแทนนะ 

         หลังจากนั้นก็ไปดูหนัง เรื่อง โปรแกรมหน้าฯ เรื่องนี้โอเคเลยอะ น่ากลัวอยู่  แต่ชัตเตอร์
น่ากลัวกว่า    แต่ถ้าเทียบเสียงกรี๊ด  เรื่องนี้ไม่หวายแล้ว กรี๊ดแตกกระจายไปเลย ผีมันจะออกมา
จังหวะที่เราไม่คาดคิด ทำเอาตกจายหมดเลย  พอเรื่องนี้จบ ก็ยังงมาไมมันจบเร็ว ก็เลยได้คำตอบ
ที่ว่า เพราะเข้ามานั่งดูช้านี่เอง ความผิดทั้งหมดนี่โทษไปที่บีเลย มาช้าทำเอาเราดูหนังไม่เต็มอิ่ม

          สรุปแล้ว วันศุกร์ที่ผ่านมาเป็นวันที่ดีจริงๆ ทุกเรื่องโอเคเลย ยกเว้นการกินบุฟเฟ่ห์เค้กนั่น
เอง  แล้วก็ได้ขอสรุปที่เป็นประเด็นหลักได้ว่า   การอยู่กับเพื่อนๆ มันเป็นสิ่งที่ให้ความรู้สึกดีจริงๆ
เลยนะ แม้ว่า จะผ่านไปสักกี่ปี แต่พวกแกก็ยังเหมือนเดิม  ไม่มีใครเหมือนพวกแก แล้วพวกแกก็
ไม่เหมือนใคร  จากวันนั้น มาถึงนะวันนี้ เราดีใจที่ได้พบเจอเพื่อนอย่างพวกแกที่สุดเลย และ
ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งคำว่ามิตรภาพของพวกเราให้มันลืมเลือนและจางหายไป  [เป็นการพูดจบที่สวย
หรูจิงๆ 555+]

         วันศุกร์ที่ผ่านมา อ๊อชวนไปกินบุฟเฟ่ห์เค้กที่ Novotel เนื่องจากเลิกเร็วมากมาย
ก่อนไปก็โซ๊ยก๋วยเตี๋ยวไปก่อนชามนึง  แล้วก็นั่งรถลิ้งไปสุขุมวิท 33 นั่งกินเค้ก  อยากจะ
บอกว่าเป็นอะไรที่ไม่คุ้มเลย สำหรับการกินวันนี้ เพราะกินเค้กไปได้ประมาน 3 ชิ้นครึ่งเอง
แล้วก็กินไอวุ้นๆไป 2 -3 ถ้วย เป็นการกินที่ไม่คุ้มสุดๆเลย เสียไป 200 บาท เหอๆ

          จากนั้นก็ไปสยาม เนื่องจากโทรชวนลีน่าให้มาเจอกัน  ที่ BTS พร้อมพงษ์ ทั้งๆที่
น่า มันนั่งไปลงสยามได้เลย ดันต้องวกมาที่พร้อมพงษ์ เท่านั้น ยังไม่พอ ลีน่าชวนดูหนัง แล้ว
ยังเป็นอาเสี่ย เลี้ยงเราหนังอีก  สรุปแล้ว เรานี่เป็นเพื่อนที่แสนดีเหลือเกิน ดีจนไม่มีใครจะ
เอามาเทียบได้อีกแล้ว 555+ 

           แต่หนังเราจองไว้รอบ 6 โมงเย็น เลยไม่มีอะไรทำ   โทรชวนชาวบ้านมานัดเจอกัน
วันนี้ก็เลยเป็นวันที่ใช้ตังค์กับโทรศัพท์ไปเยอะ สรุปแล้วคนที่ว่างมีคนเดียวฟิวส์นั่นเอง เจอกัน
เฉยๆไม่พอ  ฟิวส์เป็นป๋า เลี้ยง Fuji เราอีก ทั้งๆที่อิ่มโคตรอะ  แต่ฟิวก็ยังจะเลี้ยง ทำเอาเรากิน
ได้นิดเดียว ลยโทรไปลากบีที่ไม่ว่างให้ว่าง แล้วมานั่งกินกัน อยากจะบอกว่า  ฟิวทำเอาเรารู้สึก
ผิดเลย   คือโทรไปแค่อยากเจออะ แล้วก็งานที่ช่วยทำก็แค่อยากทำ  ไม่ได้คิดว่า ที่เราทำไป
เพื่อให้แกเลี้ยงตอบแทนนะ 

         หลังจากนั้นก็ไปดูหนัง เรื่อง โปรแกรมหน้าฯ เรื่องนี้โอเคเลยอะ น่ากลัวอยู่  แต่ชัตเตอร์
น่ากลัวกว่า    แต่ถ้าเทียบเสียงกรี๊ด  เรื่องนี้ไม่หวายแล้ว กรี๊ดแตกกระจายไปเลย ผีมันจะออกมา
จังหวะที่เราไม่คาดคิด ทำเอาตกจายหมดเลย  พอเรื่องนี้จบ ก็ยังงมาไมมันจบเร็ว ก็เลยได้คำตอบ
ที่ว่า เพราะเข้ามานั่งดูช้านี่เอง ความผิดทั้งหมดนี่โทษไปที่บีเลย มาช้าทำเอาเราดูหนังไม่เต็มอิ่ม

          สรุปแล้ว วันศุกร์ที่ผ่านมาเป็นวันที่ดีจริงๆ ทุกเรื่องโอเคเลย ยกเว้นการกินบุฟเฟ่ห์เค้กนั่น
เอง  แล้วก็ได้ขอสรุปที่เป็นประเด็นหลักได้ว่า   การอยู่กับเพื่อนๆ มันเป็นสิ่งที่ให้ความรู้สึกดีจริงๆ
เลยนะ แม้ว่า จะผ่านไปสักกี่ปี แต่พวกแกก็ยังเหมือนเดิม  ไม่มีใครเหมือนพวกแก แล้วพวกแกก็
ไม่เหมือนใคร  จากวันนั้น มาถึงนะวันนี้ เราดีใจที่ได้พบเจอเพื่อนอย่างพวกแกที่สุดเลย และ
ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งคำว่ามิตรภาพของพวกเราให้มันลืมเลือนและจางหายไป  [เป็นการพูดจบที่สวย
หรูจิงๆ 555+]

วันนี้เป็นวันที่ไม่ควรว่าง แต่เราก็ทำให้ตัวเองว่าง ถามว่าเราเลวไหม  ตอบได้เลย เลวมาก 555+
อยู่ๆก็เปิดเข้ามาใน space เลยนั่งอ่านที่ตัวเองเคยเขียนหน้าเก่าๆดู  อ่านแล้วขำอะ 

 

คำสัญญาที่ตัวเองให้ไว้ตอนปีใหม่ 5 ข้อนั้น  ผ่านมาตอนนี้ 9 เดือนกว่าแล้ว  เราทำมันไม่ได้สักข้อ

เลยหวะ 555  สุดท้ายเรามันเป็นคนไม่รักษาสัญญา กับ ตัวเอง 5555+

 

ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงสอบปลายภาค  เหลืออีก 2 ตัว แต่พอสอบเสร็จก็ยังไม่ได้ปิดเทอม  คิดๆแล้วเศร้า

ต้องนั่งทำโปรเจค 3 ตัว ให้เสร็จใน 10 วัน  ชีวิตที่แสนวุ่นวายยยย  อยากปิดเทอมแล้วอ่า

 

สรุปจบดีกว่า  วันๆนึงตัวเรา จะมีสาระได้กี่นาทีเนี่ย  ความขยันของเราติดลบขั้นรุนแรงเลยหวะ ทำไงดี

และเทอมนี้ เกรดเรา เป็นเรื่องที่ต้องปลงมันอย่างแน่นอน ทำจายแหละ สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม

 

จบดีฟ่า

 

 

      กลับมากับความไร้สาระดั่งเช่นเคย  ก้อไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่จะเป็นคนมีสาระเหมือนชาวบ้านสักทีอะนะ

 

เรื่องที่1  ช่วงนี้คัตตุนเดินสายทัวร์คอนเสิรต  คอนครั้งนี้ใช้สัญลักษณ์หัวกระโหลกที่เกี่ยวกับโจรสลัดนั่นแหละ

แต่ไม่ค่อยชอบโลโก้นี้อะ มันไม่ค่อยสวย แล้วตอนนี้ก็มีคนเอารูป แพลมเฟต กะ รูปปาปา มาลงกานให้ได้เชยชม

เอาหละเข้าเรื่อง ( เหมือนตัวเองกำลังเขียนรายงานไรก็ไม่รุ )   รูปในแพมเฟลตก็โออะ  แต่รูปปาปาไม่หวายแล้ว

ไม่ใช่ความรู้สึกตื่นเต้นแต่อย่างใดเลย  แต่เป็นความรู้สึกที่ชอคโลกสุดๆแล้นนนน  สุดที่รัก!!!!  ไปทำผมทรงป้า 

คิดได้ไงอะ  รับม่ายด้ายยยย ได้โปรดกลับมาเป็นคุณเต่าเหมือนเดิมเท้อออออ ถ้ายังไม่เปลี่ยนทรงผม จนถึงทัวร์

คอนมาปิดที่โตเกียวโดม คาดการณ์ได้เลยว่า งานนี้ข้าพเจ้าทรัพย์ในกระเป๋าคงจะไม่กระเด็นแต่อย่างใด เหอๆๆๆๆ

ไม่รู้ควรจะดีใจ หรือ เสียจายยย

 

เรื่องที่ 2 ละครตอนที่ 1 ของ ยามะพีฉายแล้ววว และโหลดมาดูเรียบร้อยแล้ว เปิดมาแบบ มะพีเปลือยท่อนบน หุหุ

คุ้มสุดๆๆๆ แต่รู้สึกยังไม่ชินกับทรงผมเท่าไหร่อะ  บทเรื่องนี้ของมะพีมาแบบมาดเท่ห์ๆ ครึ่มๆ (  พิมพ์ถูกปาวหวา )

ในส่วนของเนื้อเรื่องไม่สามารถวิจารณ์ได้  เพราะแปลภาษาญี่ปุ่นม่ายออกเลย  แย่อะ  อยากจะแปลได้ แต่ความรู้

งูๆปลาๆเหลือเกิน และที่สำคัญพูดกันเร็วมาก เลยไม่สามารถทำไรได้เลย นอกจากดูภาพแล้วเดาเนื้อเรื่องเอาเอง

แต่คิดว่าถ้าแปลออก เรื่องนี้คงดีและสนุกแหละ 

 

เรื่องที่ 3 วันนี้ตรงกับวันที่ 4/7/2008 วันชาติสหรัฐ เย้ๆๆๆๆๆ (เย้ทำไม) มั่วไปเรื่อย  ไม่มีไรหรอก วันนี้ วันเกิดของ

ท่าน HBD ด้วยอะค่ะ ไม่มีคำอวยพรอะ เขาหล่อของเขาอยู่แล้ว และคงรวยอยู่แล้ว แฟนเขาก็สวยอยู่แล้ว (แอบช้ำ)

เพราะฉะนั้น จบดีกว่า

 

                                                             จบ

                                            (สั้นๆ ห้วนๆ และไม่มีสาระใดๆ)

 

          二ぐらいだけ、だいがくを　開いて　あります。どして　あたしは　
すごく　ストレス。自分で　質問しでも、答えを　知らない。

 

          今日は　日本語の試験が　あったが、受けない。ダタベスの試験も　
あったから。すごく　さんねん。選べられないことは　すごく　よくない。

 

　　コンムニカチョン　コンピューターは　先生の教えることが　よくない。
あたし　聞くように　しても、わからない。それに、研究が　あった。

　　一グルプに　３人が　ある、先生で　えらべた。それは　すごく　悪い。

あたしのグルプは　よくない。すごく つまらなくて、楽しくない。

しゅくだいを　するとき、すっと　よくない。あたし、しない。みんなも　
しない。でも　あたし　ちしきを　しらべるから、まだ　して　いない。
みんな 　寸歩するから、まだ　して　いない。　。。。せめたくても、
せめない。それは　すごく　悪い。*~*

 

　　ジャヴァ　ポガムミグは　先生の教えることが　よくない。１年まえ、
この先生は　ピシポル　ァンケットを　教えた。教えることも　よくない。

 

　　コンピューター 　アキテッシーは　先生の教えることが　いい。でも、
早く　話す。あたし　わからなかった。*~*

 

            ダターベトルは　先生の教えることが　いい。毎週　試験が　ある。
あたし　しられないし、すごく　ストレスだし、。。。　*~*

 

　　今　何事が　よくなくても、かんばる。だれか　嫌いでも、忘れるように　
する。この日記は　正しい？　知らない。でも　あたし　わかるだけ、十分。